Stoppen met burgers?

Na mijn vakantie kwam ik als eerste een uitnodiging voor een fietsevent tegen in mijn mailbox. Je kon zoals gebruikelijk kiezen uit meerdere routes met na afloop een burger. Persoonlijk vind ik het opvallend hoe vaak een hamburger na afloop in het vooruitzicht wordt gesteld. Alsof we onze passie voor de fiets alleen kunnen vieren met bier en een burger. Alsof gravel geen gravel is zonder grilplaat vol vlees. De oermens is kennelijk opgestaan tijdens de rit en heeft honger. Een honger die alleen met vlees gestild kan worden. Je ziet het vaker. De combi outdoor/nature en BBQ. Twee dingen die ogenschijnlijk bij elkaar horen. Terwijl ze in werkelijkheid vooral elkaars vijanden zijn.

Zuivel en vlees zijn wereldwijd bezien namelijk de grootste reden voor ontbossing. Bossen waar we als gravelrijders zo graag doorheen fietsen. En dan het liefst over paden met niet al te veel mul zand zoals deze zomer weer het geval. Mul zand dat enerzijds veroorzaakt wordt door een gebrek aan regen, maar ook doordat we in de winter heel veel water wegpompen voor de landbouw. Oftewel voor zuivel en vlees. Tel daarbij op dat je 2.500 liter water nodig hebt om 1 hamburger van 100 gram te serveren en je snapt hoe makkelijk we zelf een watertekort creëren en dus de verdroging van de aarde veroorzaken. De verdroging die we nu zien is dus een bewuste, politieke keuze in dienst van de consumptie van zuivel en vlees en niet iets dat ons overkomt. Zo simpel is het. Gelukkig is de oplossing net zo simpel: veel minder vlees en zuivelproducten consumeren.

Zelf vind ik een goede burger ook heel lekker. Toch kies ik ervoor om deze te laten staan omdat het een vreemde daad blijft om eerst te genieten van een mooie gravelrit en daarna iets op te eten dat in grote mate bijdraagt aan de verdroging van de aarde en het kappen van onze bossen. Hiermee ondermijnen we dus ook onze passie voor gravel.

De negatieve impact van vlees is een ongemakkelijke waarheid, maar als we ons niet aanpassen ontstaan waarheden die nog veel ongemakkelijker zijn.

Christiaan Warger

Word ook lid van Gravelrides.cc en krijg toegang tot alle content (met blogs, columns en Gravel Journeys) en sluit je aan bij de Explore! community.

Over gravel en de 7 eigenschappen van Stephen Covey

Het leidende paradigma

1) Gravel is een cadeau!

Toen ik begon met Gravelrides.cc was mijn paradigma anders dan nu. Tijdens de eerste routes voelde ik me vooral heel dankbaar, ik wist namelijk niet dat je in het bos mocht fietsen en het besef dat dit kon maakte me echt heel blij. Ik herinner me een rit in de Alpen tijdens een fietsreis van Maastricht naar de Mont Ventoux. Wij reden op het asfalt en ik zag allemaal mooie paadjes de bergen in. Nou reden wij ook in de bergen, maar al die wandelpaadjes trokken me eerlijk gezegd meer. Ik dacht steeds, daar moet je zijn! Met een racefiets zijn die paden geen optie uiteraard. Ik overwoog het dan ook niet. Pas tijdens mijn avontuur waarbij ik een jaar lang met mijn fiets naar afspraken ging stuurde ik op een dag wel zo’n pad in, maar dan in Nederland. En dat kan wel, al kom je met 28 mm bandjes niet heel ver. Niet veel later kwam ik erachter dat er fietsen op de markt kwamen die juist daarvoor gemaakt waren: de gravelbikes. Een wereld ging voor me open. Daarna ging ik op zoek naar gravelroutes wat heeft geleid tot Gravelrides.cc

2) Een onbedoelde paradigma shift

Het besluit om de mooiste routes te delen met anderen veranderde ongemerkt het paradigma. Dit had aanzienlijke gevolgen voor mijn avonturen op de fiets….

Verslavend

Afgelopen zaterdag hadden we opnieuw een fotoshoot voor Gravelrides.cc We kozen grotendeels voor dezelfde route in de omgeving van Apeldoorn. Het was ons deze keer met name om een slingerend paadjes langs het spoor tussen Apeldoorn en Amersfoort te doen. Nadat we de foto’s hadden gemaakt gingen we terug naar de auto over hetzelfde paadje waar ik tijdens de vorige shoot onderuit ging toen ik een kans zag om Jannitta in te halen op een stuk waar zij omheen een donker stuk op de weg reed. Door mijn donkere bril niet zag ik te laat dat het zwarte stuk een flinke modderplas bleek te zijn. Een flinke schuiver was het gevolg.

Deze valpartij en omdat mijn kleding nu toch helemaal nat en vies was bracht me ook op het idee om nog een paar keer flink door deze modderpool te crossen…

Groots genieten van een miezerige dag in Limburg en een regenachtige dag in de Achterhoek

Soms zit het mee, soms niet. In december 2021 fietste ik opvallend vaak mijn ritten op wat treurige, grijze, miezerige dagen. En omdat ik me heb voorgenomen meer te focussen op de hele lange ritten, hoofdzakelijk om hele dagen in de natuur te kunnen zijn, was het ook twee keer raak op de dagen dat ik ongeveer 115 km ging fietsen. Een rit van de Strade Bianche Achterhoek en een rit vanaf Wanroij richting de Maasduinen.

Hoe somber de kleuren deze dagen ook waren, van binnen scheen gewoon de zon. Onaangeroerd door regen, de vele grijstinten om me heen, de kou en ijskoude handen waarmee ik het jaar afsloot op 31 december in de Achterhoek…